The Breadwinner

Było tak: w 1997 roku Kanadyjka Deborah Ellis pojechała do Pakistanu, aby przeprowadzić wywiady z afgańskimi uchodźcami. Tam rozmawiała z matką, której dziewczynka przebierała się za chłopca, aby móc chodzić sama po obozie dla uchodźców i zdobywać jedzenie – czyli robić to, co wolno tylko chłopcom. W 2001 roku pani Ellis wydała książkę The Breadwinner inspirowaną tą historią. Książkę na warsztat wzięła kanadyjska scenarzystka Anita Doron, a w 2017 do kin wszedł film w reżyserii pani Nory Twomey z Irlandii. Dostał nominacje do Oscara i Złotego Globa za najlepszy film animowany i przegrał z Coco. I trafił na Netflix.

Na początku filmu akcja jest komentowana tak na wprost przez bohaterów, że robi wrażenie feministycznej propagandówki antyislamskiej. Potem robi się ładnie, wplatają się równoległe wątki ze snutych opowieści, jest odwaga i poświęcenie i czerpanie siły z przekazywanych ustnie historii wzmacniających tożsamość i przekazujących wartości. Nie wiem, czy życie w Kabulu zostało wiernie przedstawione, ale jest ciekawe i dla mnie prawdopodobne.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s